Z opisu programu:

Use this executable and driver to crash your system in several different ways.

Fajne, no nie? Linka do pliku można znaleźć na tej stronie.

Ciekawi mnie tylko to, że skoro Microsoft wie, jak zepsuć swój system, to dlaczego tego nie załata?

Ale natychmiast pojawiła się bardzo dziwna sytuacja. Pomimo tego, że mysqldump utworzył (wydawałoby się) poprawną kopię danych, a baza na serwerze produkcyjnym nie zgłosiła zastrzeżeń co do jego poprawności i ochoczo wessała wszystkie podstawione jej dane, to po konfiguracji tego wszystkiego okazało się, że owszem, portal wystartował, ale nie zawiera żadnych informacji używanych podczas testów. Baza jest, użytkownik jest, zalogować się ‘z ręki’ można, tabele zawierają wszystko, co powinny, a portal nie działa.

Zajęło nam kilka dni, zanim udało się znaleźć przyczynę dziwnego zachowania. Okazało się, że w zależności od systemu, na jakim został zainstalowany, serwer MySQL nie zawsze bierze pod uwagę wielkość liter w nazwach baz/tabel. Dokładniej jest to opisane tutaj. Serwer źródłowy (czyli ten z Windowsem) jest case-insensitive (nieczuły? :-)) z punktu widzenia systemu plików (i mysqldump’a!), więc wyeksportował nazwy tabel małymi literami. I tak też wciągnął te nazwy Linux. Z tą różnicą, że zapytania z portalu zawierają literki o różnej wielkości (Windowsowi było i tak wszystko jedno, bo nie brał tego pod uwagę) – i to był nasz problem. Dane owszem, były na swoim miejscu, ale w tabelach, których nazwy składały się wyłącznie z małych liter (zgodnie z tym, co zawierało archiwum utworzone przez mysqldump’a). A Liferay szukał tabelek nazwanych dużymi literami…

Ponieważ docelowy serwer bazodanowy został specjalnie skonfigurowany dla potrzeb tego typu portali, to przełączenie bazy w tryb lower_case_table_names=1 (czyli case insensitive) nie ma dla mnie żadnych negatywnych skutków i tak też zrobiłem. Po restarcie bazy (i – na wszelki wypadek – ponownym imporcie jej zawartości) wszystko zaczęło działać poprawnie, a dane pojawiły się równie magicznie, jak wcześniej zniknęły :-)

Tak zupełnie szczerze, to nie wiem, ile czasu by mi zajęło szukanie, gdybym nie natknął się na ten wpis na forum Liferay’a.

Jest jednak jeszcze jedna możliwość: Można uruchomić „pod” Windows serwer X’ów i podpinać do niego programy, które uruchamiamy na innych maszynach. Do przeprowadzenia eksperymentu będą nam potrzebne:
- klient SSH: PuTTY,
- serwer X: Xming,
- jakaś (zdalna) maszyna z zainstalowanym i (odpowiednio) skonfigurowanym Linuksem.

Po pierwsze instalujemy i uruchamiamy Xminga (na razie wystarczy sam serwer, nie będziemy korzystać z dobrodziejstw XLaunch). W zasobniku systemowym (system tray) powinna pojawić się ikonka informująca o tym, że serwer X jest gotowy do działania.

Po drugie odpalamy PuTTY i łaczymy się ze zdalnym hostem za pomocą SSH. Tutaj ważna uwaga: w menu „Connection” -> „SSH” -> „X11″ musimy „zakliknąć” opcję „Enable X11 forwarding”.

Po trzecie, po zalogowaniu do serwera uruchamiamy w shellu zegarek albo cokolwiek innego. Po chwili wybrana aplikacja powinna nam się automagicznie pojawić na (lokalnym) ekranie. Wygląda to mniej-więcej tak:

Xming potrafi oczywiście o wiele więcej, ale po szczegóły odsyłam do dokumentacji ;-)

A oto, co można zrobić w trybie wsadowym:

Zacząłem podejrzewać, ze z tym systemem jest coś bardzo nie tak. Ale działa już dość długo i nigdy nie skarżył się na brak, ważnego bądź bo bądź, katalogu. Pomęczyłem trochę google’a i znalazłem winnego. Okazało się, że w 64-bitowych Windowsach jest coś, co nazywa się Windows-on-Windows. Działa to z grubsza tak, że jeżeli 32-bitowa aplikacja chce się dostać do katalogu %WinDir%\System32, to zostaje „przekierowana” w inne miejsce (dokładniej: %WinDir%\SysWOW64). Sam mechanizm robi oczywiście dużo więcej, ale mnie interesowało konkretnie to zachowanie. Jeżeli ktoś potrzebuje się dostać do omawianego katalogu z poziomu 32-bitowch programów, to Microsoft opublikował specjalną łatkę, która to umożliwia. Ponieważ jedyną rzeczą, która mnie interesuje w „zablokowanym” katalogu jest okazjonalna zmiana zawartości pliku hosts, to dałem sobie spokój i uruchomiłem notatnik :-) Ale warto wiedzieć, że takie cuda są i znać metodę ich obejścia.

Z drugiej strony, ustrojstwo działa wyjątkowo magicznie i zachowuje się w niektórych przypadkach bardzo specyficznie. Przykładowo: możemy takie dowiązanie wyrzucić do kosza za pomocą explorera i wszystko działa dobrze. Ale jak opróżnimy kosz, to znika też zawartość katalogu docelowego. Krótką listę niespodzianek można znaleźć tutaj.

W XPku istnieją co najmniej dwa narzędzia, umożliwiające zabawę z takimi dowiązaniami. Jednym jest programik Linkd.exe, który znajduje się w pakiecie Windows Server 2003 Resource Kit Tools. Drugim – Junction produkcji Sysinternals. Oba pozwalają tworzyć i usuwać tytułowe linki, więc przy prostych zastosowaniach nie widzę specjalnej różnicy. Przewagą drugiego jest to, że nie musimy instalować całego pakietu, jako że jest on dostępny samodzielnie.

Co ciekawe – Windows Explorer wyświetla takie „wskaźniki” z ikonką regularnego katalogu, natomiast Total Commander rozpoznaje, że to niezupełnie pełnowartościowy katalog i ustawia specjalną ikonę.

Całość składa się z PortableApps.com Platform™, które tworzy nam całkiem przyjemne menu (w dodatku potrafiące zrobić kopię zapasową całości) oraz aplikacji. Ze strony można pobrać albo ‘platformę’ i wszystkie aplikacje osobno, albo jedną z dwóch wersji PortableApps.com Suite. Ja wybrałem bramkę numer jeden i dociągnąłem sobie zestaw pasujących mi aplikacji. A jest z czego wybierać. Jest nawet dodatek, który umożliwia zintegrowanie mojego ulubionego Total Commandera.

Skonfigurowane i gotowe do działania wygląda mniej więcej tak:

Na skróty (wersje polskie):
Word Viewer
Excel Viewer
PowerPoint Viewer

No dobra, ale co mamy zrobić, jeżeli jesteśmy posiadaczami pakietu Office w wersji wcześniejszej (na przykład 2003 lub XP) i dostaniemy dokument zapisany w nowym formacie? Microsoft to przewidział. Myślał, myślał, i wymyślił. Narzędzie nazywa się „Pakiet zgodności formatu plików pakietu Microsoft Office dla programów Word, Excel i PowerPoint 2007″. Waży kilkadziesiąt mega, ale działa poprawnie. I to nie jest byle programik. Integruje się bowiem z zainstalowanym Office’m i umożliwia odczytywanie i edycję dokumentów w „nowym” formacie za pomocą „starych” narzędzi. Bez dodatkowych kroków typu ręczne konwertowanie plików, albo otwieranie ich za pomocą dodatkowej opcji ukrytej gdzieś w menu. Wszystko przebiega automagicznie. Fakt, pliki otwierają się trochę wolniej, ale przecież zawsze możemy sobie kupić mocniejszy komputer :-)

Nie mam zamiaru rozpisywać się jaki to Microsoft jest cudowny i wspaniały, ale to narzędzie naprawdę ułatwia pracę z klientami i doceniam, że coś takiego zostało wydane.

Dość częsta dla mnie sytuacja: Dostaję laptopa, w którym nie-do-końca wszystko działa. Wiesza się, sam z siebie restartuje, a w środku szaleje stado robali i wirusów. Ponieważ jestem człowiekiem z natury leniwym, i wielogodzinna walka z wszelkiego rodzaju szkodnikami nie jest moim ulubionym zajęciem – najczęstszym wyjściem jest zgranie na bok dokumentów, sformatowanie całego dysku i zainstalowanie wszystkiego od nowa. W zdecydowanej większości przypadków gdzieś na obudowie jestem w stanie znaleźć naklejkę, która dzielnie informuje, że właściciel nabył odpowiednią licencję i może legalnie korzystać z dobrodziejstw wspaniałego systemu, jakim jest Windows. Problem z tym, że często numer seryjny na takiej naklejce ulega zatarciu – z niewiadomych mi przyczyn wspomniana naklejka skonstruowana została tak, że pancerne i odporne na ścieranie jest wszystko, oprócz numeru seryjnego.
W takim wypadku, o ile da się cokolwiek na istniejącym (zainstalowanym) systemie zdziałać, z pomocą przychodzi niewielki programik ProduKey. Narzędzie to nie robi nic więcej, poza wyświetlaniem kluczy instalacyjnych oprogramowania, które zostało zainstalowane na komputerze. Jednak potrafi pobrać te dane nie tylko z maszyny lokalnej, co czasami przydaje się w środowisku sieciowym. Za pomocą ProduKey można „wydłubać” numery seryjne Windows, Office’a, Exchange’a i serwera MSSQL.